‘Gas’ lucht

De volgende dag om 7.30 arriveerde er een ánder mannetje. Het was een man op leeftijd die in feite te te krakkemikkig was om nog een zware ketel de trap op te tillen. Ik voelde mededogen. Het mannetje klaagde steen en been. Ik zette daarom een lekker kopje koffie voor zijn neus maar vreemd genoeg liep het mannetje naar boven zónder de koffie en bleef daar geruime tijd rondhangen. Dus bracht ik het kopje naar boven. Echter, toen liep het mannetje  weer de trap af naar beneden. Wederom zonder heerlijke, inmiddels koude kopje Illy.

Raar mannetje. Dacht ik toen al. 

Opnieuw zat ik de gehele ochtend noodgedwongen in de keuken en sopte de keukenkastjes.
Helaas kwam er opeens geen water meer uit de kraan. Het meneertje had het water zonder te waarschuwen afgesloten.
‘Hoe lang gaat dit duren?’ vroeg ik daarom toen ik een kijkje kwam nemen.

‘In elk geval tot 12.00 uur als je geluk hebt.’

Ik ruimde alle laatjes op. Zo had ik toch mijn tijd nuttig besteed.
Om 10.00 uur moest ik naar toilet maar nee, dat kón niet want ik zou de WC immers niet kunnen doortrekken. Dan maar inhouden en wachten tot ik opgehaald werd voor een lunch buitenshuis.

Halverwege de ochtend klom ik naar boven om te informeren hoe het ging.
Het mannetje bromde vanuit de kast dat het nog een hele klus was en dat hij waarschijnlijk tot het eind van de middag nog wel bezig zou zijn. Ik liep terloops de badkamer in om iets te pakken en keek met een schuin (groot) verbaasd oog in het toilet aldaar.

Het kon toch niet waar zijn.
Daar lag een verse drol te dampen.
In mijn eigen schone toiletje een drol van het mannetje.

Ik wilde roepen: ‘Wat hebt u NU gedaan!’ Maar het was overduidelijk wat het mannetje gedaan had.

Wat een Gaslucht.

Mannetje na gedane arbeid © Pictoright